.......

Wê şevê xew neket çavên wî, ji xwe ra digot, çawa ez tajî bim û nikanibim kwêrguyekî bi qasî lepekî bigrim?

Roja din tajî îcar bê xwediyê xwe, rabû bi tenê çû. Vir da geriya, wê da geriya, dawiya dawî rastî kwêrgî hat. Kwêrgî wek roja berê dîsa da çindikan û baz da. Tajî jî da ser piþtê, dîsa ha li vir, ha li wir, lê piþtî çend deqîqeyan tajî ew girt. Û jê ra got:

– Birakê kwêrgî, ez ji te mezintir û bezatir im, lê do min kir û nekir min nikanîbû tu bigirta, îcar îro min tu zû girtî. Tu dikanî ji min ra sebebê vê yekê bibêjî:

Kwêrgî got:

– Sebeb pirr hêsa ye. Ji ber ku do te ji bo xelkê, lê min ji bo xwe baz dida, lema jî te nikanîbû ez bigirtama. Lê îro tu ji bo xwe baz didî û lema jî ez ji ber te xelas nebûm, te ez zû girtim.